يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ

ای انسان! چه چیز تو را نسبت به «ربّ» گرامی ات مغرور کرده است؟

الَّذِی خَلَقَكَ فَسَوَّاكَ فَعَدَلَكَ همان خدایی که تو را خلق کرد، سامان داد، موزون ات ساخت. فِی أَیّ صُورَةٍ مَّا شَاءَ رَكَّبَكَ و در هر «صورت» ی که صلاح می دانست تو را سرشت ؛.........

بِدان که رحمتِ «الله» همواره پیشاپیشِ غضب اوست: «سَبَقَت رَحمتهُ غَضَبَه»

پس این فرصت را، همان «رحمتِ پیشاپیش آمده»، بِدان. و خود را در این بیکران رحمت و گذشت فرو بیفکن تا از آن غضبی که در پی دارد در امان بمانی «وَ اِنَّهُ لا يُخلِفُ الميعاد»

پس به «الله» ایمان آر که: «إنَّ الله ربّی و ربّکُم» از ناپاکی هجرت نما از پلیدی ببُر و فقط به او بپیوند

زیرا مرحلهٔ «المدثّر» صعب است و چون پرده از خویش برکِشَد «قیام» آغاز شده است.

که این قیام آغاز «فصل قیامت» است. پس شتاب کن و نزدیک ترین راهِ تطهیر را برگزین و این پروردگار شماست که بهتر می داند چه کسی به راهِ هدایت نزدیک تر است: كُلٌّ يَعْمَلُ عَلَىٰ شَاكِلَتِهِ فَرَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ أَهْدَىٰ سَبِيلًا ؛.......... ؛

✨✨✨؛ الهی نامه ربوبیّت