«مهربانی با خانواده»*

*«مهربانی با خانواده»* در روایتی پیغمبر اکرم می‌فرماید:

*«أَقْرَبُكُمْ مِنِّي مَجْلِساً يَوْمَ الْقِيَامَةِ- أَحْسَنُكُمْ خُلُقاً وَ خَيْرُكُمْ خَيْرُكُمْ لِأَهْلِه»* *«نزديك‌ترين شما به من در روز قيامت، خوش‌خُلق‌ترين و مهربان‌ترين شما نسبت به خانواده‌اش است و من مهربان‌ترين شما به خانواده‌ام هستم.»*

بحارالأنوار، ج۷۱، ص ۳۸۷

در قیامت جایگاه نزدیک‌ترین‌ها به پیامبر با دو معیار مشخص می‌شود:

*۱. هرکس خوش‌اخلاق‌تر باشد؛* *۲. هرکس برای خانواده مفیدتر باشد.*

*بهتربودن برای خانواده آن‌چنان قرب معنوی‌ نصیب ما می‌کند* که ما را از جایگاهی ابدی نزدیک پیامبر بهره‌مند می‌سازد. *بهتربودن برای خانواده، ارزشی محسوب می‌شود که از طریق آن، به بهترینِ عالم و بهترین بندۀ خدا نزدیک می‌شویم؛* آن هم نه نزدیکی موقت، بلکه نزدیکی دائم.

گاهی وقتی را که برای خانواده صرف کرده‌ایم، تلف‌شده می‌انگاریم؛ در حالی‌که *مفید‌بودن برای خانواده، موقعیت معنوی خاص، آبرو و وجاهت عجیبی در حضور پیغمبر به ما می‌بخشد.*

«از بیانات استاد زهره بروجردی»

«درخواست تقرب الهی به‌جای معجزه از اولیاء»*

*«درخواست تقرب الهی به‌جای معجزه از اولیاء»* *«أَمْ تُرِیدُونَ أَن تَسْأَلُواْ رَسُولَكُمْ كَمَا سُئِلَ مُوسَى مِن قَبْلُ وَمَن یتَبَدَّلِ الْكُفْرَ بِالإِیمَانِ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاء السَّبِیلِ»* * «آیا بنا دارید از پیامبرتان سؤالات و درخواست‌هایى (نابجا) بكنید، آنگونه كه پیش از این، موسى (از طرف بنى‌اسرائیل) مورد سؤال قرار گرفت، و هر كس (با این بهانه‌جویى‌ها از ایمان سرباز زند و) كفر را با ایمان مبادله كند، پس قطعاً از راه مستقیم گمراه شده است.»* سوره بقره، آیه 108

آیه اشاره دارد به قوم موسی که درخواست معجزه‌های زیادی داشتند! خدا به قوم موسی می‌گوید به‌جایِ درخواست کشف و کرامت، کنار موسی شاگردی کنید و پرورش یابید تا بتوانید جزو منتخبین شوید.

*آزمایش الهی این است که انسان دائم از اولیای الهی طلب کرامت و حاجت نکند! همینقدر که حضرات معصومین با آن جایگاه خاصشان ما را در محضر خویش راه می‌دهند، خود یک معجزۀ الهی است.*

آنها همیشه از ما با اعطای یقین، معرفت و نور پذیرایی می‌کنند و بدون درخواست ما گِره‌گشایی خاصی در زندگی‌مان صورت می‌گیرد. برای مثال وقتی کارگری از ما چیزی طلب نکند و فقط وظیفۀ خودش را انجام دهد، ما بر خود واجب می‌دانیم در ازای خدمتش، پرداختی به او داشته باشیم و نیازش را برآورده کنیم.

پس ما در محضر حضرات معصومین که در اوجِ کرم هستند، اگر فقط درخواست تقرب الهی داشته باشیم و بخواهیم از طریق آنها به خدا و اهل‌بیت علیهم‌السلام نزدیک شویم، خودشان نیازهای ما را برآورده خواهند کرد.

درخواست تقرب بدون چشم‌داشتی به قضای حوائج از حضرات معصومین، رمز دریافت نمرۀ قبولی در آزمایش الهی است.

«از بیانات استاد زهره بروجردی»

به یاد شهید حمید قبادی نیا اللهم صل علی محمد و ال محمد و عجل فرجهم

حضرٺ ارباب سلام

مولای من که فخر بنی آدمی حسین

تنها نه عشق ما عشق همه عالمی حسین

نوکر همیشه فخر به آقاش می‌کند

من فخر می‌کنم که تو اربابمی حسین

من الغریب الے الحبیب السلام علیک یاسیدالشهدا

به یاد شهید حمید قبادی نیا اللهم صل علی محمد و ال محمد و عجل فرجهم

اهدنا الصراط المستقیم

همۀ ما بسوی کعبه نماز می‌خوانیم، و خدا بر ما واجب نموده است تا در هر کجای زمین که هستیم، روزی پنج بار رو به کعبه ایستاده و از همان طریق خدا را عبادت کنیم. اگر کسی رو به کعبه نایستد، عبادتش و اطاعتش و نمازش پذیرفته نیست. شاه و گدا موظفند برای توجه به خدا، رو بسوی این خانۀ سنگی نماز بگزارند و هیچ راهی جز این نیست. اما چرا کعبه؟! و چرا این خانۀ سنگی؟! شیخ طوسی آورده است که امام کاظم علیه‌السلام فرموده‌اند: «خدایا، درود بفرست بر امیرالمؤمنین قبلۀ عارفان.» و ابن‌طاووس از امام هادی علیه‌السلام روایت کرده است که حضرت فرمودند: «خدایا، درود بفرست بر ولی خود علی بن ابیطالب، قبلۀ عارفان.» پس کعبه ـ این خانۀ سنگی ـ باطنی و حقیقتی دارد و آن امیرالمومنین علیه‌السلام است. فراموش نکنیم که کعبه ـ زادگاه زمینی امیرالمومنین علیه‌السلام است ـ امیرالمومنین علیه‌السلام یک بار در کعبه ظهور زمینی داشته است! و خدا بر ما واجب نموده تا در تمام روزهای عمرمان ـ روزی پنج بار ـ رو به زادگاه امیرالمومنین علیه‌السلام ایستاده و بگوییم «اهدنا صراط المستقیم»! و امام صادق علیه‌السلام فرمودند: اهدنا صراط المستقیم یعنی اهدنا صراط امیرالمومنین. و این همان عبادتی است که «ابلیس» از آن سر باز زد و جهنمی شد. پس هر گاه رو به قبله می‌ایستیم تا نماز بخوانیم، بدانیم که به کدام سو و به کدام دلیل ایستاده‌ایم.

مَودَّتی خالِصَةٌ لَکُم

امام_زمان_شناسی۲۲۵

در دعای زمان غیبت عرض می‌کنیم:

*«اَللّهُمَّ عَرِّفْنی حُجَّتَك، فَاِنَّكَ اِنُ لَمْ تُعَرِّفْنی حُجَّتَكَ ضَلَلْتُ عَنْ دینی»* *«خدایا، حجت خود را به من معرفی کن که اگر حجتت را به من نشناسانی، گمراه می‌شوم.»*

از سوی دیگر روزانه در نمازهایمان، بارها و بارها درخواست می‌کنیم: «وَ لا الضالّین» «خدایا! مرا از گمراهان قرار نده.»؛ یعنی می‌خواهیم امام‌شناس باشیم. شما می‌فرمایید: *امام که خود را معرفی کرده است؛ پس این درخواست چیست؟*

عرض می‌کنیم: اصل درخواست، این است که مؤمن، «مؤمن» شود که در این صورت امام در قلبش جلوه‌گر می‌شود. امام قلب او را محل جلوه‌گریِ خود و اریکۀ نمایش جمال خود قرار می‌دهد.

امام، در زیارت آل یاسین به ما آموزش می‌دهد، زمانی که مرا بشناسی، می‌توانی اعتراف کنی که:

«مَودَّتی خالِصَةٌ لَکُم» «خالصانه دوستت دارم.» نمی‌گوییم: دوستت دارم، بلکه می‌گوییم:«خالصانه دوستت دارم.»؛ زیرا قبل از این عبارت، با چهل سلام به حضرت، عشق و محبت خود را اظهار کرده‌ایم.

*اقرار ما به ارادت عاشقانه و خالصانه به این معناست که امام را برای رسیدن به قرب حق دوست دارم، نه برای گره‌گشایی‌های زندگی‌ام.* *در ضمیر ما نمی‌گنجد به‌ غیر از دوست، کس هر دو عالم را به دشمن ده، که ما را دوست، بس*

*وقتی محبت به امام، برای رسیدنِ به قرب حق باشد،* عنایت خاص حضرت در گوشه‌گوشۀ زندگی مشاهده می‌شود و با لطف آن بزرگوار، آفات و بلایا، دور و نیازها و آرزوها برآورده می‌شود؛ قرار بر این است که «مودّتی خالِصَةٌ لَکُم» باشد.

«از بیانات استاد زهره بروجردی»

*زندگی خوش، یعنی بودن با امام

*عمری که بی‏حضورش بگذشت اهل دل را ماند به جوی بی‏آب یا تن که جان ندارد*

اما اگر کسی استقامت ورزید، به خوشی پایان‌ناپذیری می‌رسد که خوف و حزنی در آن وجود ندارد: «أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ»

وقتی لحظه‌لحظۀ وجودت را صرف امام حی و ناظر و حاضر می‌کنی و در اطاعت و ولایت او استواری، از زندگی مملو از خوشی بهره‌مند می‌شوی که در آن اندوهی وجود ندارد.

*زندگی خوش، یعنی بودن با امام.* به‌میزانی که پیوند ما و امام مستحکم‌تر باشد، از نقص رها می‌شویم؛ به همین جهت دائم، خوش‌ایم! از وجود مقدس حضرت ولیعصر عجل‌الله‌تعالی‌فرجه عاجزانه استدعا می‌کنیم ما را جزو *مستقیمان در ولایت* قرار دهد و پیوندی عمیق و ناگسستنی میان ما و خود ایجاد کند، تا معنای زندگی واقعی را ادراک کنیم

حدیث روز

پیامبر(ص) ضمن روایتی به امیرالمؤمنین(ع) فرمود ششصد هزار جمله را در شش جمله برایت خلاصه مى‎کنم. پیامبر گرامی اسلام(ص) فرمود: اى على 600 هزار گوسفند مى‎خواهى یا 600 هزار دینار یا 600 هزار جمله؟ عرض کرد: اى رسول خدا! ششصد هزار جمله. پیامبر(ص) فرمود: [آن ] 600 هزار جمله را در شش جمله جمع (خلاصه) مى‎کنم.

1ـ هرگاه دیدی مردم به فضایل و مستحبات می‎پردازند، تو به کامل کردن واجبات بپرداز؛ یا علیُّ إذا رَأیتَ الناسَ یَشتَغِلُونَ بالفَضائلِ فاشتَغِلْ أنتَ بِإتمامِ الفَرائضِ.

2ـ هرگاه دیدی مردم سرگرم دنیایند، تو سرگرم آخرت شو؛ و إذا رَأیتَ الناسَ یَشتَغِلُونَ بِعَمَلِ الدنیا فاشتَغِلْ أنتَ بعَمَلِ الآخِرَةِ.

3ـ و هرگاه دیدی مردم به عیب‎های دیگران می‎پردازند، تو به عییب‎های خودت بپرداز؛ و إذا رأیتَ الناسَ یَشتَغِلونَ بِعُیوبِ الناسِ فاشتَغِلْ أنتَ بِعُیوبِ نفسِکَ.

4ـ و هرگاه دیدی مردم به آراستن دنیا می‎پردازند، تو به زینت دادن آخرت بپرداز؛ و إذا رَأیتَ الناسَ یَشتَغِلونَ بتَزیینِ الدنیا فاشتَغِلْ أنتَ بتَزیینِ الآخِرَةِ.

5ـ و هرگاه دیدی مردمی به زیادی عمل می‎پردازند، تو به خالص کردن عمل بپرداز؛ و إذا رَأیتَ الناسَ یَشتغِلونَ بکَثرَةِ العَمَلِ فاشتَغِلْ أنتَ بصَفوَةِ العَمَلِ.

6ـ و هرگاه دیدی مردم به خلق متوسل می‎شوند، تو به خالق متوسل شو؛ و إذا رَأیتَ الناسَ یَتوسَّلُونَ بالخَلقِ فَتَوَسَّلْ أنتَ بالخالِقِ. (میزان الحکمه ج3ص2403)

حدیث روز

امام_سجاد عليه السّلام میفرمایند:

زبان آدميزاد، هر روز به اعضاى دیگر نزدیک مى شود و مى گويد: چگونه ايد؟ آنها مى گويند: اگر تو ما را به خودمان واگذارى، خوب هستيم! و مى گويند: از خدا بترس و كارى به ما نداشته باش. و او را سوگند مى دهند و مى گويند: ما فقط به واسطه تو پاداش مى يابيم و به واسطه تو، مجازات مى شويم.

خصال، ص ۶، ح ۱۵

اللهم صل علی محمد و ال محمد و عجل فرجهم

شب و روز غصه دارم که تو نیستی کنارم

تو که نیستی کنارم، شب و روز غصه دارم...

تو که‌«والضحی»‌مایی به ظهور اگر درآیی

برسد به روشنایی شب تار انتظارم...

#العجل‌مولای‌غریبم تعجیل در فرج مولایمان صلوات

ای کاش.....

ایا میدانید آرزوهایی که در قرآن ذکر شده اند کدامند؟

ای کاش من خاک بودم. "نبٲ 40"

ای کاش پیشاپیش چیزی می فرستادم. "فجر 24"

ای کاش نامه مرا به دست من نداده بودند. "حاقه 25"

ای کاش فلان را دوست نمی گرفتم. "فرقان 28"

ای کاش خدا را اطاعت کرده بودیم و رسول را اطاعت کرده بودیم. "احزاب 66"

ای کاش راهی را که رسول در پیش گرفته بود ، در پیش گرفته بودم. "فرقان 27"

ای کاش ما نیز با آنها می بودیم و به کامیابی بزرگ دست میافتیم. نساء/ 73

آرزوهایی که هم اکنون فرصت انجامش هست، پس تا زنده‌ایم آنها را برآورده کنیم. خدا عاقبتمان را نیکو گرداند..

آیـت الـلـه بــهــجــت (ره) : لذات این دنیا به چشم به هم زدنی می گذرد، دنیا سریع می گذرد، زندگی و حیات آنجاست، برای آنجا مراقبت کنید.

در محضر بزرگان

در محضر بزرگان سربازی #امام_زمان عجل الله فرجه

منتظر و سرباز امام باید ایمان داشته باشد... ایمان به اینکه کسی خواهد آمد و همچنین باید با جهانی شدن و خروج از منافع شخصی و توجه به منافع عامه و زندگی کردن با یاد امام خود را برای خدمت به امام آماده کند.

از دیگر ویژگی های سرباز امام این است که در کنار تقوا صدقات زیادی به نیت امام بدهد.

آیت‌الله صافی گلپایگانی

صبح و شبت را با توجه به امام زمان ارواحنافداه سپری کن...

صبح و شبت را با توجه به امام زمان ارواحنافداه سپری کن...

خدا رحمت کند، استاد ما مرحوم حاج ملا آقا جان زنجانی رحمت الله علیه را ،اول صبح وقتی از خواب بر می‌خواست قبل از هر کاری روی پا می‌ایستاد و می‌گفت: «السلام علیک یا صاحب‌الزمان».

بعد خدمت حضرت عرض می‌کرد: «آقا جان! من صبحم را به یاد شما شروع می‌کنم، شما فرمانده منی، من غلام شما هستم. من خودم و زندگی و همه چیزم را به شما میسپارم، جانم به فدای شما...»

وقتی هم می‌خواست بخوابد، دستش را مثل گداها باز می‌گذاشت و می‌خوابید و می‌گفت «من گدای شما هستم یا صاحب‌الزمان، ای پادشاه عالم. اگر گذرت از این مسیر افتاد به ما هم چیزی عنایت کن»

خدا رحمتش کند، او شب و روز به یاد حضرت بود. گدای حضرت بود. عاشق و فدایی حضرت بود.

کتاب شریف «کلیدهای خوشبختی»، ص ۴٧

شهید_محمودرضا_استادنظری

ثواب اعمال امروز تقدیم میکنیم به روح ملکوتی نوجوان شهیدی که با خدا معامله کرد این نوجوان ۱۶ ساله در قسمتی از مناجات هایش با خدا چنین گفت... خدایا ! تو با بندگانت نسیه معامله می کنی و گفتی: ای بنده، تو عبادت کن، پاداشش نزد من است در قیامت، اما شیطان، همیشه نقد معامله کرده با بندگانت و می گوید: گناه کن و در عین حال مزه اش را به تو می چشانم..! پس خدا! برای خلاصی از این هوس ها، تو مزه عبادتت را به من بچشان که بالاترین و شیرین ترین مزه هاست...! سلام و صلوات خدا به روح پاک و مطهرش دسته گلی از صلوات به نیابت از او هدیه می دهیم به مادرمان حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها

الّلهُمَّ‌صَلِّ‌عَلَی‌مُحَمَّدٍوَآلِ‌مُحَمَّدٍوَعَجِّلْ‌فَرَجَهم

#شهید_محمودرضا_استادنظری #شهید_دفاع_مقدس ولادت: ۱۳۴۸/۲/۱۱ تهران شهادت: ۱۳۶۴/۱۱/۲۴

*یک چشم زدن غافل از آن ماه نباشید شاید که نگاهی کند آگاه نباشید*

*«‌گنه‌کاری که عارف شد»*

ابونصر بُشربن‌حارث معروف به «بُشر حافی» از فرزندان رؤسا و درباریان بود. اغلب به لهو‌و‌لعب و خوش‌گذرانی و کارهای قبیح اشتغال داشت! روزی امام کاظم از مقابل خانۀ او عبور می‌کرد، صدای ساز و آواز از خانۀ او شنیده می‌شد. ناگهان کنیزی برای بیرون ریختن زباله از خانه بُشر خارج شد. امام از او پرسید: «صاحب این خانه آزاد است یا بنده؟!»

گفت: البته که آزاد است. امام فرمود: «راست گفتی، اگر بنده بود، از مولایش پروا می‌کرد‌.»

کنیز به خانه برگشت و بُشر که بر بساط شراب نشسته بود، از او علت تأخیرش را جویا شد. کنیز گفت: با مردی سخن می‌گفتم که چنین و چنان گفت. بُشر پرسید مشخصات آن مرد چه بود؟ و کنیز آنچه دیده بود بازگو کرد.

بشر برق از سرش پرید و دانست آن رهگذر، امام کاظم بوده است؛ معنای کلام امام، عمیقاً بر قلبش نشست، بی‌درنگ با پای برهنه از خانه خارج شد و به‌سرعت به دنبال امام دوید. خود را به امام رساند و به دست و پای امام افتاد. اشک ندامت از چشمانش جاری بود و پیوسته عذر می‌خواست و اظهار شرمندگی می‌کرد پس در محضر امام عهد کرد از این‌ پس تا زنده است بندۀ خدا باشد و حقیقتاً بر عهد خویش باقی ماند! نقل کرده‌اند که پس از آن دیگر کفش به پا نکرد از این رو به «حافی» به‌معنای پابرهنه شهرت یافت. هنگامی که علت پا برهنگی او را جویا شدند گفت: آن روز که با خدای خود عهد بستم پابرهنه بودم!

*او در زمرۀ سالکان و عارفان عهد خویش شد که اندرزها و گفتارهای حکیمانه‌ای از او نقل کرده‌اند.*

چه بسا پای برهنۀ او، نشان رَستن و بریدن از همۀ تعلقاتی است که تا آن زمان به آنها دلبسته بود. گذاشتن و گذشتن!

*برقی از منزل لیلی بدرخشید سحر وه که با خرمن مجنون دل افگار چه کرد*

آنان که هادیان راهند و چراغ‌های هدایت، با نیروی الهی خویش، دل‌های غرق گناه را از قعر چاه پستی‌ها و غفلت‌ها می‌ربایند و تطهیر می‌کنند، گرچه سال‌ها غبار مستی و گناه روی آن را پوشانده باشد. کافی است ذره‌ای عشق و محبت و معرفت در آن باشد تا آن را از خاکدان طبیعت و رذائل اخلاقی جدا و جذب منبع فیض و نور کنند. *امام زمان ما نیز از کوچه‌ پس کوچه‌های دل ما عبور می‌کند باید گو‌شهایمان را تیز کنیم تا صدای پایش را بشنویم! به دور از تعلقات، با پای ارادت و اخلاص به دنبالش بدویم تا گرد غفلت و گناه را از قلب‌هایمان بزداید.*

. *یک چشم زدن غافل از آن ماه نباشید شاید که نگاهی کند آگاه نباشید*

«از بیانات استاد زهره بروجردی»

حدیث روز

امام صادق "علیه السلام": فَتَدارَكْ ما بَقِیَ مِن عُمُرِکَ و لا تَقُلْ غَدا و بَعدَ غَدٍ فإنّما هَلَکَ مَن كانَ قَبلَکَ بِإقامَتِهِم على الأمانِیِّ وَالتَّسوِيفِ حتّى أتاهُم أمرُ اللهِ بَغتةً و هُم غافِلونَ

پس ما بقی عمر خویش را دریاب و مگو فردا یا پس فردا زیرا کسانی که قبل از تو می‌زیستند به سبب دو چیز هلاک شدند: ⓵ باقی ماندنشان بر آرزوها ⓶ و دیگری امروز و فردا کردن‌ها

تا اینکه مرگ و امر خدا ناگهانی آنان را گرفت در حالی که آنان در غفلت به سر می‌بردند

الکافی، جلد۲، صفحه۱۳۶، حدیث۲۳

از سختی به آسانی

اگر می‌خواهی بعد از "سختی"، بزودی" آسانی" نصیبت شود، اگر می‌خواهی از "سختی" خارج شوی و به حوزهٔ "آسانی" وارد گردی، قاعده این است: «از آنچه به تو “داده می‌شود” انفاق کن.» بحث بر سر این نیست که آنچه به تو “داده می‌شود” کم است یا زیاد. حتی اگر تکه نان خشکی به تو “داده شد”، بخشی از آن را به دیگری بده. این عمل، کلیدِ تبدیل «عُسر به یُسر» است. به آیه دقت کن! : “…وَ مَن قُدِرَ عَلَیهِ رِزقُهُ فَلیُنفِقْ مِمّا آتاهُ اللهُ لا یُکَلِّفُ اللهُ اِلّا ما آتاهُ”. …و آنکه روزی‌اش "محدود‌" شده، "باید" از آنچه خدا به او “داده” به دیگران بدهد. خداوند او را جز به آنچه به او “داده” مکلّف نکرده است! دقت کن به فحوای آیه! در اینجا نکته بر سرِ آنچه به تو “داده می‌شود” است نه آنچه از پیش در "وُسعِ" خود داری! “وُسع” کاربرد دیگری دارد که آیه پیش از بیانِ این نکته، به آن اشاره کرده و آن را خاصِ توانگران دانسته است. اینجا مطلب دیگری است. در اینجا مستقیماً اشاره به چیزی است که به تو “داده می‌شود”. «به وُسعِ تو کار ندارد.» بلکه «به آنچه به تو “داده می‌شود” کار دارد.» پس هشیار باش؛ در ایام «عُسر» به تو چیزی “داده می‌شود” و لو یک تکه نان. و لو دانه‌ای انجیر... ِجواز گذرِ تو از «عُسر به یُسر» در همان چیزی است که به تو “داده شده” است. از "آن" باید انفاق کنی. و چون این کنی؛ این آیه «نوزده حرفی» بلافاصله می‌آید: “سَیَجعَلُ اللهُ بَعدَ عُسرٍ یُسراً”! خداوند بعد از عُسر، یُسر را قرار می‌دهد! دریاب روندِ "تبدیل" را ! و خود را در ایام عُسر از آن بهره‌مند کن. این هفتمین آیه از سورهٔ “طلاق” است .

#شهید_مهدی_ثامنی_راد

چند خواهش دارم:

۱- نماز اول وقت بخوانید که گشایش از مشکلات است.

۲- صبر و تحمل

۳- به یاد امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) باشید

#شهید_مهدی_ثامنی_راد

مناجات شهید #رجب_بیگی

خدایا ! #خون_شهیدان را در تنِ ما جاری گردان تا به ماندن خو نکنیم، پایی عطا کن که جز #راه_تو نرود و جانی عطا کن که برای تو برود ...

مناجات شهید #رجب_بیگی

معرفت امام زمان

معرفت امام زمان موجب ارتقاء انسان می‌شود، همچنین سبب رفع موانع حیات بشری اوست. محبت و شوق به امام مقدمۀ وصول به معرفت است.

در زیارت جامعۀ کبیره می خوانیم:

«اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ أَنْ تُدْخِلَنِي فِي جُمْلَةِ الْعَارِفِينَ بِهِمْ»

«خداوندا! از تو درخواست مى‏‌كنم كه مرا در جمله عارفان به مقام آنها داخل کنی»

با توجه به این فراز از زیارت هر فردی شخصاً خواستار وصول به معرفت امام است؛ بنابراین امکان وصول به معرفت و شناخت امام برای همه میسر است؛ اما هر فردی خود باید کشکول نیاز و گدایی را به دست گیرد و به بازار یوسف‌فروشی برود و اعلام خرید یوسف را داشته باشد. درعبارت «إِنِّي أَسْأَلُكَ» این واقعیت هویدا می‌شود که انسان، همواره نیازمند به معرفت و شناخت امام است و این نیاز را باید از رحمت واسعۀ خداوند درخواست کند.

حضرت امام محمدباقر علیه‌السلام می‌فرماید:

« إِذَا غَضِبَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى عَلَى خَلْقِهِ نَحَّانَا عَنْ جِوَارِهِمْ»[1]

«هنگامی‌که خداوند بر عده‌ای غضب کند، ما اهل بیت را از مجاورت آنان دور می‌کند.»

معرفت امام، مصداق رحمت الهی

در حقیقت خداوند، اعلام دوستی و محبت خود را به مخلوقات به‌صورت قرب و نزدیکی به امام به نمایش می‌گذارد؛ دراین صورت انسان به امام نزدیک می‌شود و فیوضات امام بر او می‌بارد؛ بنابراین از موارد رحمت خداوند معرفت امام است. امامی که ذخیرۀ خداوند در عالم است:

«ذَخَرَكَ اللّهُ لِنُصْرَةِ الدِّينِ، وَ إِعْزَازِ الْمُؤْمِنِينَ»[2]

«خداوند تو را برای نصرت دین و عزت مؤمنین ذخیره کرده است.»

تقویت و استحکام دین و انسان مؤمن به ید باسطۀ امام زمان تحقق می‌یابد.

تا نباشی آشنا زین پرده رازی نشنوی

گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش

در زیارت آل‌یس این بشارت به افراد داده می‌شود که قابلیت محرم راز شدن موجود است و مانع آن مفقود؛ بنابراین گام در راه بگذار و بگو:

«وَ الْغَوْثُ وَ الرَّحْمَةُ الْوَاسِعَةُ وَعْداً غَيْرَ مَكْذُوب»

« و فریادرس و رحمت گسترده و وعدۀ بی‌دروغ.»

امام، بهترین دادرس درماندگان

«غوث» به معنای یاری کردن و فریادرسی به هنگام سختی و درماندگی است.

«غوث» از اسامی خداوند متعال است که تواناترین و بهترین دادرس درماندگان، پناهندگان و یاری‌جویان است. در لغت عرب به فردی که همواره در حال دستگیری و یاری رساندن به دادخواهان و درماندگان است «غوث» گفته می‌شود.

انسانی که با اضطرار و تضرع ندای «الغوث، الغوث» سرمی‌دهد، امام او را در می‌یابد. امامی که از احوال و نیازهای مردم کاملاً مطلع است، توان و قدرت یاری رساندن به آنان را دارد و دلسوزی و مهربانی امام بیشتر از پدر مهربان نسبت به فرزند عزیز خود است. امام فریادرس هر دردمندی است که به او پناهنده شود و از او مدد جوید.

امام، فریادرس عالم مُلک و ملکوت

امام غوث و فریادرس عالم ملک و ملکوت است و در شب‌های قدر که هنگام تقدیر سرنوشت افراد است، فریادرسی خود را به ظهور می‌رساند. زائر در دعای جوشن کبیر ۱۰۰ بار با زمزمۀ «الْغَوْثَ الْغَوْثَ خَلِّصْنا مِنَ النّارِ یا رَبِّ»[3] طالب رهایی از آتش فراق است تا با پیوست به سرچشمۀ نور از معصیت و گناه رهایی یابد. زائر با کشکول گدایی ، ۲۰۰ بار با ندای «الغوث» خواستار پناهندگی به کهف ولایت است تا با حکومت امام در وجودش، از منیّت و انانیّت خارج شود.

تلاشی عاشقانه

در این مسیر آن‌چه مورد توجه قرار می‌گیرد، تلاش و استقامت عاشقانه و صادقانه است که لازمۀ این طلب است. هنگام پناهندگی به امام استغاثه و تضرع زائر، راه‌گشای اوست گرچه امام به صرف توجه قلبی نیز فریادرسی را عهده‌دار است.

ولایت و امامت، آب حیات

«غوث» و «غیث» از یک ریشه هستند. «غیث» باران و آب زندگانی است که بی‌وقفه می‌بارد. بارانی که همواره در زندگی بشر بارش دارد و قلوب مرده را احیا می‌کند. ولایت و امامت حقیقت آب حیات است که با بارش بدون منت خود، همۀ عوامل رشد و احیا را مهیا می‌کند.

آرامش حقیقی، آرزوی تمامی افراد است؛ اما انسان به یقین نمی‌داند که راحتی حقیقی او در زمان بارش باران ولایت محقق می‌شود. در روایت آمده است که زمان بارش باران و بین اذان و اقامه، زمان استجابت دعاست. در واقع انسان، تحت ولایت امام در تمام لحظات، برکات باران رحمت ولایت را درمی‌یابد؛ آن زمان که درهای رحمت خداوند برای استجابت دعا مفتوح است.

غَوثُ الفُقَراء

از القاب خاص امام زمان «غَوثُ الفُقَراء» است. امام با توجه به ابعاد وجودی و اضطرار افراد دست‌گیری و فریادرسی دارد. گاه آنان با پناهندگی به کهف ولایت خواستار جدایی از حیرت و سرگردانی زمان غیبت هستند، گاه نیاز خود به آرامش و معرفت را اعلام می‌کنند و گاه تدبیر امور زندگی خود را به امام می‌سپارند.

فریادرسی حضرت، گاه باواسطه صورت می‌گیرد و گاه بی‌واسطه. انسان تحت کمک و امداد امام به نقطۀ اوج رشد و تربیت الهی دست می‌یابد به‌گونه‌ای که خود از ناحیۀ امام و به نیابت از ایشان منجی دیگران می‌شود.

در واقع سالک واصل تحت تربیت امام به جایگاهی می‌رسد که از سربازان آن وجود مطهر می‌شود و مجرای فیض به مخلوقات قرار می‌گیرد.

وجود جانشینانی مبرّز در عصر همۀ معصومین

در عصر سایر ائمه علیهم‌السلام آیا ایشان کسانی را به نیابت خویش می‌گماردند؟ آیا کسانی که از شاگردان ایشان بودند امر و سخن امام را ادراک می‌کردند، آیا افرادی که هیچ رابطۀ علمی و عملی با امام نداشتند نیز به این درجه می‌رسیدند؟

وجود مبارک امیرالمؤمنین علیه‌السلام هنگامی که در مصر حضور نداشت شاگرد خود را به آن سرزمین گسیل داشت. وجود مبارک سیدالشهدا ء نیز شخصیتی برجسته از شاگردان خویش همچون مسلم‌بن‌عقیل را به نیابت از خود به کوفه روان ساخت؛ بنابر این افرادی که در مکتب امام دانش آموخته بودند و به نحوی سنخیت پیدا کردند، توان نیابت و جانشینی امام را یافتند.

درزمان معاصر شیخ جعفر مجتهدی یکی از این افراد می‌باشد. ایشان مکرر از سوی حضرت ثامن‌الائمه علیه‌السلام مأمور به برآورده کردن حاجات مردم بود. شخصی می‌گفت: هنگام ازدواج دخترم دستم خالی بود. با خود گفتم خدمت حضرت رضا علیه‌السلام می‌روم و برای ایشان مدحی می‌خوانم و مددی می‌گیرم. از همان ابتدای خروج از منزل شروع به خواندن مدح مولا نمودم تا به پشت پنجره فولاد رسیدم. در آن هنگام شخصی به‌طرف من آمد و مبلغ بسیار زیادی اسکناس بسته‌بندی شده در کشکولم انداخت. بعدها متوجه شدم آن شخص آقای مجتهدی بوده است.

امام عصر، سبب تام احیای دل‌ها

امام عصر نمایندۀ حق سبحانه و مظهر رحمت او، سبب تام احیای دل‌ها و زمین‌های مرده است. وظیفۀ بشر عَرضۀ زمین وجودی خویش به حضور مبارک آن حضرت است، به گونه‌ای که در پرتو معرفت و هدایت امام از زلال چشمۀ حیات بهره‌مند و احیا شود.

زمین در زمان بارش باران احیا می‌شود، سرسبزی خاصی را به‌دست می‌آورد که با زمین‌های دیگر قابل مقایسه نیست. باران ولایت امام نیز در وجود انسان همۀ برکات را به همراه دارد که ثمره‌اش همانا هجرت از طبیعت خاکی به فراطبیعت و انتقال از سجن دنیا به خُلد آخرت است.

این احیای تام و برکات همه‌جانبه به دستان مبارک انسان کامل صورت می‌گیرد. زمان، آبرو، رزق، دانش، عزت و… برای انسان در اثر قدم امام، مبارک می‌شود، زمین حاصل‌خیز او محل و جایگاه فضائل اخلاقی و اعمال صالح می‌شود.

شادابی جامعه در گرو پیوست با امام

«السَّلَامُ عَلَى رَبِيعِ الْأَنَامِ وَ نَضْرَةِ الْأَيَّام»[4]

«سلام بر بهار مردم و شادابی ایام و روزگار.»

عامل شادابی و سر حالی مردم یک جامعه در پیوست با امام تحقق می‌یابد؛ زیرا باران رحمت امام دل افراد را به یکدیگر متمایل می‌کند و قلوب آنان را از کینه و حسد دور می‌سازد. در مقابل جامعۀ بانشاط، جامعه‌ای است که افراد با غفلت از امام از باران ولایت محروم شدند و افسردگی و کسالت آنان را احاطه کرده است.

امام باران دانه درشت و پشت سر هم است که مانع گمراهی افراد می‌شود، تمام شئونات پیوست به خوبان عالم را فراهم می‌سازد، از اسارت دنیا و رشد ناقص ممانعت می‌کند و انسان را به کمالات و مقامات متعالی می‌رساند.

گر نثار قدم گوهر مهدی نکنم

جوهر جان به چه کار دگرم باز آید

در دعای ندبه می‌خوانیم:

«فَأَغِثْ يَا غِياثَ الْمُسْتَغِيثِينَ عُبَيْدَكَ الْمُبْتَلى، وَأَرِهِ سَيِّدَهُ يَا شَدِيدَ الْقُوَى، وَ أَزِلْ عَنْهُ بِهِ الْأَسَى وَالْجَوَى»

«پس ای فریادرس درماندگان به فریاد بنده کوچک گرفتارت برس و سرورش را به او نشان بده. ای صاحب نیروهای شگرف، به دیدار سرورش اندوه و سوز دل را از او بزدای.»

در این فراز به دلتنگی و خشک‌سالی وجود زائر اشاره دارد که با فریادرسی امام و بارش باران رحمت مسیر بندگی برای او با نشاط و شاداب می‌شود.

جناب آقای حاج سید جلال رئیس السادات نقل کردند:مدتی بود باران نباریده و خشک‌سالی و بی‌آبی شدیدی گناباد را فرا گرفته بود. اهالی روستا نزد آقای مجتهدی رفتند و از ایشان استدعا کردند که به جهت بارش باران دعا کنند. ایشان پس از اندکی تأمل فرمود: ما از حضرت مولا تقاضای باران کردیم حضرت می‌فرماید:« تا سه روز دیگر در این‌جا باران می‌بارد.» سه روز بعد باران شدیدی آن منطقه را سیراب کرد.

در یکی از توقیعات، امام می‌فرماید: «به ما خبر رسیده است که در امر ولایت ما سرگردان شده‌اید. این امر ما را ناراحت کرده است، نه برای خودمان؛ زیرا که ما محتاج شما نیستیم، بلکه شما محتاج ما هستید و از طریق ما، بندگی شما صورت می‌گیرد.»

خطر شک و تردید نسبت به ولایت امام باعث غصه و اندوه امام می‌شود؛ زیرا جدایی فرزندان از پناه پدری مهربان، خروج از جادۀ شریعت و انسانیت است؛ فرزندانی که خود را مستغنی از دعای پدر می‌دانند در حالی‌که ایشان همواره دست به دعا بلند کرده‌است تا فرزندان گریز پا را به پناه و کهف ولایت برگرداند.

«برداشتی آزاد از بیانات استاد زهره بروجردی»

[1] . اصول کافی، ج1 کتاب‌الحجه

[2]. مفاتیح الجنان، زیارت دوم حضرت

[3]. «فریادرس فریادرس، ما را از آتش برهان ای پروردگار»

[4]. مفاتیح الجنان، زیارت حضرت