قــائـــــما تـعجیل کن چون دیر شد کــاسۀ صـبــرم دگــر لـبـریــز شـد

زِ آتـــش هـجــــر تو سوزد جان من بــی تــو باشد این جهان زندان من

کــن ظــــهور و دوستان را شاد کن ایــن جـهــان را پر ز عدل و داد کن

از افــق ســر کــــن برون ای با وفا تا شود روشــن جــهــانِ پُـر جَـفــا

استاد ابراهیم حنیف نیا