اللهم عجل لولیک الفرج
*«وَ أَرِهِ سَيِّدَهُ»*
*«سيد و سرور بندهات را به او نشان بده.»*
به همۀ ما اجازه داده شده است که امام زمان عجلاللهتعالیفرجه را سید خود بنامیم و ديدارش را از خدا طلب كنیم.
خدايا! من غریبه نیستم، من رعیت این امام هستم. خودت او را بزرگتر و سیدوسالار زندگیام قرار دادی.
آرى ، به همۀ ما يك مُهر خورده است: مهر رعیت امام زمان. وقتی او سيد ماست، ما هم رعيت او هستيم. رعيتِ كسى كه به اذن خدا همهكارۀ عالم است.
با این وصف، اگر جايگاه امام خود را از ياد نبريم، هيچگاه براى هيچ مشكلى غصه نمىخوريم.
امام، سيد ماست و نمیشود بزرگتر، امر و نهى نداشته باشد و خواهان اصلاح امور ما نباشد؛ پس لازم است در برابر خواست آن حضرت تسليم باشيم.
اگر مىخواهيم خدا مولايمان را نشانمان دهد، بايد هزينهاش را بپردازیم و هرجاى زندگی، پسند امام زمان نيست، تغييرش دهيم؛ از معصيت، جهالت، غفلت و بطالت فاصله بگيريم و زيبايىها و امور ارزشمند را جايگزين امور نامناسب كنيم.
«از بیانات استاد زهره بروجردی»