پروژه تفکر

#از_وهم_تا_حقیقت۷

*«وَ إِذا جاءَكَ الَّذينَ يُؤْمِنُونَ بِآياتِنا فَقُلْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنْكُمْ سُوءاً بِجَهالَةٍ ثُمَّ تابَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَحيمٌ»*

*«هرگاه آنان که به آیات ما می‌گروند نزد تو آیند بگو: سلام بر شما باد، خدا بر خود رحمت و مهربانی را فرض نمود، که هر کس از شما کار زشتی به نادانی کرد و بعد از آن توبه کند و اصلاح نماید البته خدا بخشنده و مهربان است.»*

سوره انعام، آیه ۵۴

علامت ایمان اصلی این است که انسان:

۱. دائم به ولیّ و رسول رجوع دارد. باید با میل و اختیار سوختگیری کند. نه به‌اجبار.

۲. خیلی امیدوار است. هم به وظایفش عمل می‌کند و هم امیدوار است که رب برای او سند رحمت را زده است. دائم از ناحیۀ فیاض بارش فیض است هر چه بیشتر مراجعه کند بیشتر دریافت می‌کند.

گاهی اوقات فکر می‌کنیم اگر نسبت به آینده ناامید باشیم خیلی غیرت دینی داریم. اتفاقا اگر ‌می‌خواهید ببینید ایمانتان اصلی است، باید دقت کنید چقدر به اولیای الهی رجوع دارید.

*وظیفۀ شما این است که در هر رجوعی، خود را اصلاح کنید.خداوند سفرۀ رحمتش را برای همه پهن کرده است.*

*اگر دینم اصلی باشد، نمی‌گویم کارنامۀ من خراب است! بلکه هم‌‌اکنون به دنبال اصلاحم.*

اگر افرادی که این چند روز در خانۀ خود را به روی دختر پیامبر بستند، جواب سلام امیرالمؤمنین را ندادند و صدای دختر پیامبر را نشنیدند، درصدد اصلاح بودند و شرمندگی خود را اعلام می‌کردند، حتماً دینشان اصلاح می‌شد.

«از بیانات استاد زهره بروجردی»