بعضی ذکرها فقط گفته نمی‌شوند؛
زندگی می‌شوند…
«الله‌اکبر» را هر بار با نیتی بر زبان می‌آوریم:
یک بار به نیت اذان،
یک بار به نیت طواف خانه خدا،
یک بار به یاد پیامبر، آن‌گاه که امیرالمؤمنین به میدان می‌رفت،
یک بار به یاد حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها، هنگام نگاه به قامت حسنین،
یک بار به یاد امام حسین علیه‌السلام و نبرد علی‌اکبر،
و یک بار به شوق ظهور امام عصر عجل‌الله‌تعالی‌فرجه.
در این ذکر، پدر و مادرهایمان را شریک می‌کنیم
و شهدا را به یاد می‌آوریم.
«الله اکبر» اسم اعظم خداست؛
گفتنش نه خجالت دارد، نه واهمه.

[کانالِ شَهیـد نَویـد صَفَــرے](https://ble.ir/shahid_navid_safari)