که البته او همیشه پناه ماست.
او همیشه حواسش به ماست.
این ما ایم که دچار او نیستیم..
تا به محض غم ها و درد ها یادش میفتیم
*باید دچار مهدی شد.*
می‌گویند نمک سفره تان هم از او بخواهید!
چرا ؟!
چون باید او را در هر لحظه دید با او زندگی کرد.
*مهدی باوری، مهدی یاوری، مهدی زیستی*
باید اول از همه باور کرد که او هست ؛
که او می‌بیند .
باور داشته باش به امام حی و حاضرت!
بعد با باورت به یاری اش برو..
چشم بر دنیا ببند و فقط او را ببین.
بدان که او تنهاست و
هزاران سال منتظر ۳۱۳ نفر است...
با مهدی زندگی کن.
او را در هر لحضه ات ببین!
او چه چیز میخواهد؟!
او چه چیز دوست دارد؟!
آن را انجام بده و مهدی وار زندگی کن.
این گونه دچارش شو..
چون
تویی که باید تغییر کنی.!
تویی که باید مهدی را بخواهی
نه به حرف ، با عملت با باورت،
با یاوری ات،
با زیست مهدوی ات،
و اِلا او نمی‌آید..
مثل هزاران سالی که نیامده چون
یاری نداشته...