هدیه فاتحه و صلوات به روح استاد محمود فرشچیان
دارد غروب فرشچیان گریه میکند...
با اشکهاش دفتر خود را نمور کرد
ذهنش ز روضههای مجسم عبور کرد
در خود تمام مرثیهها را مرور کرد
شاعر بساط سینه زدن را که جور کرداحساس کرد از همه عالم جدا شدهست
در بیتهاش مجلس ماتم به پا شدهستدر اوج روضه خوب دلش را که غم گرفت
وقتی که میز و دفتر و خودکار دم گرفت
وقتش رسیده بود به دستش قلم گرفت
مثل همیشه رخصتی از محتشم گرفتباز این چه شورش است که در جان واژههاست
شاعر شکستخورده طوفان واژههاستبیاختیار شد قلمش را رها گذاشت
دستی ز غیب قافیه را کربلا گذاشت
یک بیت بعد، واژه لبتشنه را گذاشت
تن را جدا گذاشت و سر را جدا گذاشتحس کرد پا به پاش جهان گریه میکند
دارد غروب فرشچیان گریه میکندبا این زبان چگونه بگویم چهها کشید
بر روی خاک و خون بدنی را رها کشید
او را چنان فنای خدا بیریا کشید
حتی براش جای کفن بوریا کشیددر خون کشید قافیهها را، حروف را
از بس که گریه کرد تمام لهوف رااما در اوج روضه کم آورد و رنگ باخت
بالا گرفت کار و سپس آسمان گداخت
این بند را جدای همه روی نیزه ساخت
"خورشید سر بریده غروبی نمیشناختبر اوج نیزه گرم طلوعی دوباره بود
"او کهکشان روشن هفده ستاره بودخون جای واژه بر لبش آورد و بعد از آن...
پیشانیاش پر از عرق سرد و بعد از آن...
خود را میان معرکه حس کرد و بعد از آن...
شاعر برید و تاب نیاورد و بعد از آن...در خلسهای عمیق خودش بود و هیچ کس
شاعر کنار دفترش افتاد از نفس...