پیوست با پیامبر (ص)

خدای سبحان پيامبرصلی‌الله‌عليه‌واله را برای مردم فرستاده تا بوسیله او به سعادت نائل آیند. سعید و خوشبخت كسی است كه با اين پيامبر صلی‌الله‌عليه‌واله ارتباط داشته و به فرودگاه وحی نزدیک شود. و بدبخت كسی است كه از ارتباط با پيامبرصلی‌الله‌عليه‌واله محروم ماند.

پيامبر صلی‌الله‌عليه‌واله منزلگاه وحی است و باب خانه‌اش بر همگان گشوده. هر که به او رجوع نماید از سفره وحی بهره‌مند شده و به او گفته می‌شود «اقرا و ارق» [11] «بخوان و بالابرو».

به میزان پیوست به پیامبر صلی‌الله‌عليه‌واله انسان تطهیر شده و دستیابی به باطن قرآن برای او آسان‌تر است.

اما همین پیامبر صلی‌الله‌عليه‌واله حلیم که خاكستر و زباله بر سرش ريختند، سنگ به او زده و از مکه بيرونش راندند، در شعب ابوطالب محاصره‌اش کردند ذره‌ای شکایت به خدای سبحان نکرد، روزی جهت یک امر به پیشگاه خداوند شکایت می‌نماید.

«وَقَالَ الرَّسُولُ يَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هَٰذَا الْقُرْآنَ مَهْجُورًا» [12]

«و پیامبر عرضه داشت: «پروردگارا! قوم من قرآن را رها کردند»»

روز قیامت به خدای سبحان عرض می‌کند که امّت من قرآن را رها کردند. قرآنی که سبب نزولش هدایت و وصول به نجات و سعادت بشر است.

زمان، زمان بیعت مجدد با قرآن است. زمانی است که باید خود را به فرودگاه وحی و رحمت رسانده و از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله درخواست کنیم که غیر از قرائت و حفظ قران، ما را با تدبّر در قرآن و پیام‌های آن آشنا سازند.

[11] کافی، ج 2، ص 506

[12] سوره مبارکه فرقان، آیه 30

«برگرفته از بیانات استاد زهره بروجردی»